Altijd maar buikpijn

buikpijn

 

Mijn buik en ik zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dat geldt natuurlijk voor iedereen, maar voor mij net iets meer dan gemiddeld. Jarenlang zag ik mijzelf eigenlijk niet los van mijn buik. Een korte terugblik op hoe bij mij glutensensitiviteit is ontdekt.

Mijn buik en ik waren altijd samen. Bij leuke momenten was hij erbij en ook bij minder leuke momenten. Soms op de achtergrond, maar veel vaker ook op de voorgrond. En plezierig was dat niet. Ik had last van krampen. Het voelde alsof er een oorlog aan de gang was. Ik was misselijk en opgeblazen; soms leek ik wel vijf maanden zwanger. En tig keer moest ik naar de wc. Of soms dagenlang niet. En altijd maar die pijn; soms stekend, dan weer zeurend. Af en toe benam het mij zelfs de adem.

Eén van de eerste keren dat ik kennismaakte met die krampaanvallen was als 7-jarig meisje tijdens een vakantie in Spanje. We gingen met het gezin uit eten. Van eten kwam het echter niet. Ik had zo’n buikpijn dat we halsoverkop de tent moesten verlaten, richting het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Voordat we daar arriveerden, waren de krampen gelukkig weer wat gezakt, met dank aan mijn moeder die zei dat ik maar plat op de achterbank van de auto moest gaan liggen.

Glutensensitiviteit

Een ziekenhuisbezoekje was toen niet nodig, maar de therapieën, diëten, behandelingen – van homeopathie tot hypnotherapie – en onderzoeken zijn niet meer op één hand te tellen. ‘Een prikkelbare darm’, was de conclusie van de meeste artsen. ‘Leer er maar mee te leven’. En dat deed ik: 25 jaar lang. Totdat ik bij een mesoloog terechtkwam. Zij keerde mij helemaal binnenstebuiten en kwam al gauw met een andere bevinding: glutensensitiviteit en een melkintolerantie.

Ik schrok. Dat betekent nogal wat: geen pasta, brood en koekjes meer; en mijn chocoladeverslaving kon ik ook wel vaarwel zeggen; net als mijn bakje yoghurt met cruesli als ontbijt. Bleef er nog iets over wat ik wél mocht eten?

Chocolademuffins

Gelukkig valt dat honderd procent mee. In tegenstelling tot een leven met altijd maar buikpijn, valt er prima te leven zonder melk en gluten. Ik mag dan misschien geen koemelk, maar wel sojamelk, amandelmelk en kokosmelk. En er zijn zelfs chocolademuffins zonder gluten en melk! Nergens voor nodig dus om afscheid te nemen van die chocoladeverslaving.

En het belangrijkste van alles: ik voel mij herboren. Ik zit beter in mijn vel – letterlijk, want mijn buik is weer plat. En buikpijn? Ik weet haast niet meer hoe het voelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *